مقایسه خواص شیمیایی PNA و DNA
PNA (پپتید نوکلئیک اسید) و DNA (دئوکسی ریبونوکلئیک اسید) تفاوت های قابل توجهی در خواص شیمیایی دارند که عمدتاً در ساختار مولکولی، واحدهای تشکیل دهنده، بازها و ساختار فضایی آنها منعکس می شود.
ساختار مولکولی و واحدهای تشکیل دهنده
اسکلت مولکولی DNA با پیوندهای متناوب دئوکسی ریبوز و فسفات از طریق پیوندهای فسفودی استر به هم متصل می شود. زنجیره اصلی PNA از واحدهای مکرر N - (2-آمینواتیل) - گلیسین تشکیل شده است که توسط پیوندهای پپتیدی (پیوندهای آمیدی) به هم متصل شدهاند. این بدان معنی است که زنجیره اصلی PNA حاوی گروه های فسفودی استر با بار منفی نیست، که باعث می شود اتصال بین رشته های PNA و DNA قوی تر از بین رشته های DNA باشد.
ترکیب پایه
بازهای DNA عبارتند از آدنین (A)، تیمین (T)، سیتوزین (C) و گوانین (G). در مقابل، پایه PNA با N بخش گلیسین در زنجیره اصلی از طریق ساختار استیل ترکیب می شود. اگرچه توالی های پایه PNA می توانند به رشته های DNA متصل شوند، حالت های اتصال و پایداری آنها متفاوت است. پایههای زنجیرههای جانبی PNA میتوانند با پایههای شیار اصلی مارپیچ دو رشتهای RNA یا DNA دو رشتهای پیوندهای هیدروژنی ایجاد کنند و در نتیجه به خارج از RNA یا DNA دو رشتهای متصل شوند.
ساختار و عملکرد فضایی
DNA معمولاً در یک ساختار مارپیچ دوگانه وجود دارد که برای حفظ ثبات و انتقال اطلاعات ژنتیکی بسیار مهم است. PNA می تواند یک ساختار مارپیچ سه گانه را تشکیل دهد که مزایای منحصر به فردی در کاربردهای خاص مانند ویرایش ژن و سنجش اسید نوکلئیک دارد.
ترکیب ویژگی ها و برنامه ها
به دلیل عدم وجود گروه های فسفودی استر با بار منفی در زنجیره اصلی PNA، می تواند به طور خاص به DNA و RNA در غلظت های کم نمک متصل شود. این ویژگی باعث می شود PNA زمانی که به عنوان یک پروب یا سیستم تحویل دارو استفاده می شود پایدارتر و خاص تر باشد. پایداری متابولیک و میل اتصال قوی PNA آن را به ابزاری مفید برای درمان ضد ژن تبدیل می کند که می تواند از پیوند یا ترجمه mRNA هدف جلوگیری کند.
خلاصه
به طور کلی، تفاوت های اصلی در خواص شیمیایی بین PNA و DNA در ساختار مولکولی، واحدهای تشکیل دهنده، بازها و ساختار فضایی آنها نهفته است. این تفاوت ها به PNA مزایای منحصر به فردی در کاربردهای خاص، به ویژه در زمینه هایی مانند ویرایش ژن و سنجش اسید نوکلئیک می دهد.
