یک پپتید از یک توالی کوتاه از اسیدهای آمینه تشکیل شده است که توسط پیوندهای پپتیدی به هم متصل شده اند.
سنتز پپتید یک میدان فعال در شیمی پروتئین و پپتید است که معمولاً شامل افزودن متوالی اسیدهای آمینه به ترتیب مشخص برای تشکیل زنجیره پپتیدی با روش‌های شیمیایی است. روش های اصلی سنتز، سنتز فاز مایع و فاز جامد است. در مقایسه با LPPS، SPPS از مزایای سریع‌تر، ساده‌تر، با واکنش‌های جانبی کمتر و بازده بالاتر برخوردار است.
روش استاندارد SPPS، از جمله استراتژی های Boc (بنزیل) و Fmoc (tBu).
استراتژی Boc (بنزیل).
در این روش سنتز، رزین های کلرومتیله، پلی استایرن هیدروکسی متیله و p-methoxybenzyl (PMA) به عنوان تکیه گاه های جامد استفاده می شود. گروه آمینو با t-butoxycarbonyl (Boc) محافظت می شود، در حالی که گروه های زنجیره جانبی اسیدهای آمینه با مشتقات بنزیل محافظت می شوند. گروه Boc با استفاده از TFA یا TFA تمیز در CH2Cl2 حذف می شود و در پایان سنتز، گروه های محافظ زنجیره جانبی و پیوندهای پپتیدی-رزین با اسید قوی مانند اسید هیدروفلوئوریک بی آب (HF) یا TFMSA حذف می شوند.
استراتژی Fmoc (tBu).
در این روش سنتز، رزین‌های Wang-resin، 2-کلروتریتیل کلرید رزین، رزین آمید-AM رزین، رزین آمید-MBHA به عنوان تکیه‌گاه‌های جامد استفاده می‌شوند. گروه آمینو با 9-فلورنیل متوکسی کربونیل (Fmoc) محافظت می‌شود. )، در حالی که گروه های زنجیره جانبی اسیدهای آمینه با گروه های محافظ حساس به اسید محافظت می شوند. گروه Fmoc با استفاده از 20% پیپریدین در DMF حذف می‌شود و در پایان سنتز، گروه‌های محافظ زنجیره جانبی و پیوندهای پپتید-رزین با 1%-95% TFA حذف می‌شوند. Fmoc SPPS در حال حاضر روش ارجح برای سنتز پپتید است.