اصلاح پپتید به فرآیند تصفیه شیمیایی یا بیوشیمیایی پپتیدها به منظور بهبود خواص آنها یا اعطای عملکردهای خاص به آنها اشاره دارد. روشهای مختلفی برای اصلاح پپتید وجود دارد، از جمله چرخهسازی، N-متیلاسیون، فسفوریلاسیون، کاردامویلاسیون و پالمیتویلاسیون، گلیکوزیلاسیون، و غیره.
حفاظت از محیط زیست:
با اتصال بخش های مختلف زنجیره پپتید برای تشکیل یک ساختار حلقوی، می توان پایداری و فعالیت بیولوژیکی پپتید را بهبود بخشید.
با توجه به روشهای مختلف اتصال، چرخهسازی را میتوان به چرخهسازی زنجیره جانبی زنجیره جانبی، چرخهسازی زنجیره جانبی ترمینال و چرخهسازی ترمینال پایانه تقسیم کرد.
متیلاسیون N:
متیلاسیون N با جلوگیری از تشکیل پیوندهای هیدروژنی، پپتیدها را در برابر تجزیه زیستی مقاوم تر می کند.
پپتیدها را میتوان با استفاده از مشتقات آمینو اسید متیله N یا با استفاده از واکنشهای شیمیایی خاص مانند واکنش Mitsunobu سنتز کرد.
فسفوریلاسیون:
فسفوریلاسیون یک اصلاح متداول پس از ترجمه است، به ویژه برای تنظیم فرآیندهای سلولی.
اهداف رایج فسفوریلاسیون باقیمانده های سرین، ترئونین و تیروزین هستند.
این را می توان با حذف انتخابی گروه های محافظ یا استفاده از عوامل فسفریله کننده خاص به دست آورد.
اسیلاسیون و پالمیتویلاسیون هل:
با افزودن اسیدهای چرب در انتهای N پپتیدها، اتصال بین پپتیدها و غشای سلولی تقویت می شود.
اسیلاسیون هل، محل یابی برخی پروتئین کینازها و ترانس کریپتاز معکوس را به غشای سلولی تسهیل می کند.
گلیکوزیلاسیون:
گلیکوزیلاسیون نه تنها پیچیدگی پپتیدها را افزایش می دهد، بلکه در تحریک سیستم ایمنی و درمان عفونت ها نیز نقش دارد.
به عنوان مثال، آنتی بیوتیک های گلیکوپپتید مانند وانکومایسین اثر ضد باکتریایی خود را از طریق گلیکوزیلاسیون افزایش می دهند.
مطالب فوق بر اساس ادبیات اخیر است و انواع اصلی اصلاحات پپتیدی و اهمیت آنها را در زیست شناسی و پزشکی معرفی می کند. هر اصلاح سناریوها و اثرات کاربردی خاص خود را دارد و انتخاب روشهای اصلاح مناسب برای توسعه داروها و محصولات بیولوژیکی جدید بسیار مهم است.
