سلام! بهعنوان تأمینکننده پیوندهای پپتیدی برای ADCها (آنتیبادی - مزدوجهای دارویی)، اخیراً سؤالات زیادی در مورد چگونگی تعیین نسبت بهینه پیوند پپتیدی به آنتیبادی در ADCها دریافت کردهام. این موضوع بسیار مهمی است و من هیجان زده هستم که برخی از بینش ها را با شما به اشتراک بگذارم.
اول از همه، بیایید درک کنیم که چرا نسبت پیوند پپتیدی به آنتی بادی بسیار مهم است. ADC ها یک منطقه داغ در درمان سرطان و سایر زمینه های درمانی هستند. آنها ویژگی آنتی بادی ها را که می توانند سلول های خاصی را در بدن هدف قرار دهند، با قدرت داروهای سیتوتوکسیک ترکیب می کنند. پیوند دهنده پپتیدی در اینجا نقش کلیدی ایفا می کند. این آنتی بادی را به دارو متصل می کند و نسبت مناسب تضمین می کند که ADC به طور موثر عمل می کند. اگر پیوندهای بسیار کمی وجود داشته باشد، مقدار داروی تحویل شده به سلول های هدف ممکن است ناکافی باشد. از سوی دیگر، پیوندهای زیاد می تواند باعث شود که آنتی بادی توانایی هدف گیری خود را از دست بدهد یا منجر به عوارض جانبی ناخواسته شود.
عوامل موثر بر نسبت بهینه
ویژگی های آنتی بادی
نوع آنتی بادی که استفاده می کنید یک عامل اصلی است. آنتی بادی های مختلف ساختار، اندازه و پیوندهای پیوندی متفاوتی دارند. به عنوان مثال، برخی از آنتی بادی ها دارای سایت های در دسترس بیشتری برای اتصال پیوند دهنده هستند. آنتی بادی های مونوکلونال، که به طور گسترده در ADC ها مورد استفاده قرار می گیرند، می توانند در توالی اسید آمینه و خواص سطحی خود متفاوت باشند. آنتی بادی با چگالی بالاتر اسیدهای آمینه فعال، مانند لیزین یا سیستئین، به طور بالقوه می تواند پیوندهای بیشتری را در خود جای دهد. اما شما همچنین باید مراقب باشید که بیش از حد آنتی بادی را اصلاح نکنید، زیرا می تواند اتصال آن به آنتی ژن هدف را مختل کند.
خواص پیوند دهنده پپتید
ماهیت خود پیوند دهنده پپتیدی نیز مهم است. لینکرها دارای طول ها، ترکیبات و واکنش های متفاوتی هستند. برخی از پیوند دهنده ها، ماننداسید - PEG3 - Val - Cit - PAB - OH، به گونه ای طراحی شده اند که تحت شرایط خاص، مانند محیط اسیدی لیزوزوم سلول هدف، قابل شکافتن باشند. این اجازه می دهد تا دارو پس از رسیدن ADC به مقصد آزاد شود. پیوند دهنده های دیگر، مانندFmoc - Val - Cit - PAB - OH، برای استراتژی های مختلف ترکیب شیمیایی استفاده می شوند. پایداری و انعطافپذیری پیوند دهنده میتواند بر تعداد زیادی که میتوانند به آنتیبادی متصل شوند، بدون ایجاد مانع فضایی یا تأثیر بر عملکرد آنتیبادی تأثیر بگذارد.
خواص دارویی
دارویی که از طریق پیوند دهنده به آنتیبادی کونژوگه میشود، یکی دیگر از موارد مورد توجه است. برخی از داروها بسیار قوی هستند، بنابراین ممکن است برای دستیابی به اثر درمانی مورد نظر، به کونژوگه های پیوند دهنده دارویی کمتری در هر آنتی بادی نیاز داشته باشید. به عنوان مثال، اگر از یک داروی شیمی درمانی بسیار سمی استفاده می کنید، بارگذاری بیش از حد آنها روی یک آنتی بادی می تواند خطر سمیت سیستمیک را افزایش دهد. حلالیت و آبگریز بودن دارو نیز نقش دارد. یک داروی آبگریز ممکن است به نسبت خاصی از پیوند دهنده ها برای بهبود حلالیت آن در جریان خون و جلوگیری از تجمع ADC نیاز داشته باشد.
روش های تعیین نسبت بهینه
مطالعات آزمایشگاهی
یکی از رویکردهای رایج انجام مطالعات آزمایشگاهی است. می توانید با تهیه یک سری ADC با نسبت های مختلف پیوند دهنده پپتیدی به آنتی بادی شروع کنید. سپس، این ADC ها را در برابر رده های سلولی که آنتی ژن هدف را بیان می کنند، آزمایش کنید. پارامترهایی مانند زنده ماندن سلول، رهایش دارو و میل اتصال را اندازه گیری کنید. به عنوان مثال، می توانید از فلوسیتومتری برای تجزیه و تحلیل چگونگی اتصال ADCها به سلول های هدف استفاده کنید. با مقایسه نتایج حاصل از نسبت های مختلف، می توانید شروع به محدود کردن محدوده بهینه کنید.
مطالعات In Vivo
مطالعات in vivo در مدل های حیوانی نیز ضروری است. این مطالعات می تواند درک جامع تری از نحوه رفتار ADC در یک موجود زنده به شما بدهد. شما می توانید عواملی مانند مهار رشد تومور، فارماکوکینتیک و سمیت را کنترل کنید. به عنوان مثال، اگر ADC ها را با نسبت های مختلف پیوند دهنده به آنتی بادی به موش های مبتلا به تومور تزریق کنید، می توانید مشاهده کنید که کدام نسبت به بهترین انقباض تومور با کمترین عوارض جانبی منجر می شود. با این حال، مطالعات in vivo پیچیدهتر و زمانبرتر از مطالعات in vitro هستند.
مدلسازی محاسباتی
مدل سازی محاسباتی ابزار قدرتمندی است که به طور فزاینده ای محبوب می شود. شما می توانید از نرم افزار برای شبیه سازی ساختار و رفتار ADC استفاده کنید. این می تواند به شما کمک کند تا پیش بینی کنید که چگونه نسبت های مختلف پیوند دهنده به آنتی بادی بر پایداری ADC، اتصال و انتشار دارو تأثیر می گذارد. به عنوان مثال، شبیهسازیهای دینامیک مولکولی میتوانند نحوه تعامل پیوند دهنده و آنتیبادی را در سطح اتمی نشان دهند. با استفاده از این مدل ها می توانید با کاهش تعداد آزمایش های آزمایشی در زمان و منابع صرفه جویی کنید.
نقش ما به عنوان یک تامین کننده پیوند دهنده پپتید
به عنوان تامین کننده پیوند دهنده های پپتیدی برای ADCها، ما اینجا هستیم تا از شما در یافتن نسبت بهینه حمایت کنیم. ما طیف گسترده ای از پیوند دهنده های پپتیدی با کیفیت بالا، ماننداسید - PEG3 - Val - Cit - PAB - OH،Fmoc - Val - Cit - PAB - OH، وآلکین ها - Val - Cit - PAB - OH. پیوندهای ما با کنترل کیفیت دقیق سنتز می شوند تا از خلوص و سازگاری آنها اطمینان حاصل شود.
ما همچنین تیمی از کارشناسان داریم که می توانند پشتیبانی فنی را ارائه دهند. چه در توسعه ADC تازه کار باشید و چه یک محقق باتجربه، ما می توانیم به شما در انتخاب پیوند دهنده مناسب برای آنتی بادی و ترکیب دارویی خاص خود کمک کنیم. ما میتوانیم در مورد روشهای صرف مشاوره ارائه دهیم و به شما در رفع مشکلاتی که ممکن است در طول فرآیند تعیین نسبت بهینه با آن مواجه شوید، کمک کنیم.
نتیجه گیری
تعیین نسبت بهینه پیوند دهنده پپتیدی به آنتی بادی در ADCها یک فرآیند پیچیده اما حیاتی است. این شامل در نظر گرفتن عوامل متعدد، استفاده از ترکیبی از روش های تجربی و محاسباتی، و دسترسی به پیوند دهنده های پپتیدی با کیفیت بالا است. به عنوان یک تامین کننده، ما متعهد هستیم که به شما در موفقیت پروژه های توسعه ADC کمک کنیم. اگر علاقه مند به کسب اطلاعات بیشتر در مورد پیوند دهنده های پپتیدی ما هستید یا برای یافتن نسبت مناسب برای ADC های خود به کمک نیاز دارید، دریغ نکنید که برای بحث در مورد خرید صحبت کنید. ما اینجا هستیم تا با شما همکاری کنیم تا نسل بعدی ADC های موثر و ایمن را توسعه دهیم.
مراجع
- Ducry، L.، & Stump، B. (2010). ترکیبات آنتی بادی - دارو: بارهای سیتوتوکسیک را به آنتی بادی های مونوکلونال مرتبط می کند. شیمی بیوکونژوگه، 21 (1)، 5 - 13.
- بک، ا.، گوتش، ال.، دومونت، سی، و کوروایا، ن. (2017). استراتژی ها و چالش ها برای نسل بعدی آنتی بادی - ترکیبات دارویی. Nature Reviews Drug Discovery، 16(5)، 315 - 337.
- Junutula، JR، و همکاران. (2008). آنتی بادی قوی - ترکیبات دارویی با استفاده از پیوند دی سولفید قابل تجزیه. بیوتکنولوژی طبیعت، 26 (8)، 925 - 932.